Apr 14, 2026

Serce Felicii biło jak szalone, ale uniosła podbródek, odmawiając okazania słabości.

Jego przenikliwe spojrzenie przesunęło się po niej, gdy drzwi cicho się zamknęły.

Lekarz wyszedł, zostawiając Felicię sam na sam z Alfą Magnusem.

Na twarzy Magnusa malował się niepokój. „Jak się czujesz? Co się stało?"

Felicia wymusiła słaby, napięty uśmiech. „Już jest dobrze."

„Byłem w domu," zaczął, jego głos był spokojny, ale dociekliwy. „Strażnicy powiedzieli mi, że Damien przywiózł cię tutaj w pośpiechu. Potem usłyszałem szepty, że planujesz odejść. Zechcesz mi wyjaśnić, co się dzieje?"

Uśmiech Felicii zgasł. Spojrzała na swoje dłonie, próbując zebrać myśli. Powiedzenie Magnusowi prawdy wydawało się oddaniem ostatniego skrawka siły. Był dla niej dobry. To on odpowiadał za małżeństwo między nią a Damienem.

W końcu podniosła głowę, spotykając jego spojrzenie.

„Damien i ja... jesteśmy po rozwodzie," powiedziała cicho, choć jej słowa niosły ciężar, który zawisł w powietrzu.

Brwi Magnusa ściągnęły się, ale nie zareagował tak, jak się spodziewała. Zamiast złości, pojawił się błysk rozczarowania, być może nawet smutku.

„Rozwiedzeni?" powtórzył.

Felicia skinęła głową. „On... ma kogoś innego. I ona jest w ciąży."

Zapadła cisza, przerywana jedynie cichym brzęczeniem maszyn w pokoju. Magnus westchnął ciężko, przecierając dłonią twarz.

„Przykro mi, Felicio," powiedział szczerze. „Naprawdę mi przykro. Zasługiwałaś na więcej."

Jej gardło ścisnęło się. „To już nie ma znaczenia. Muszę po prostu odejść. Zostając tutaj... to mnie zniszczy."

Magnus przyglądał się jej przez chwilę, po czym wyprostował się. „A dokąd zamierzasz pójść? Odejście z watahy to nie jest coś, co można zrobić lekkomyślnie. Czy zdajesz sobie sprawę, co to znaczy być bezwatahą? Stać się wyrzutkiem?"

Felicia odwróciła wzrok, jej głos zadrżał. „Wszystko jest lepsze niż pozostanie tutaj."

Magnus powoli wypuścił powietrze, kręcąc głową. „Jesteś uparta, to ci trzeba przyznać. Ale nie pozwolę ci odejść bez żadnej ochrony."

„Nie potrzebuję twojej ochrony," odparła, choć jej głos był pozbawiony przekonania.

Ignorując jej protest, Magnus sięgnął do kieszeni płaszcza i wyciągnął kopertę. Wyciągnął ją w jej stronę, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. „Weź to."

Felicia zawahała się, patrząc podejrzliwie na kopertę. „Co to jest?"

„List," wyjaśnił Magnus. „I adres. Idź do tej watahy i wręcz list ich Alfie. To wszystko, czego będziesz potrzebować."

Zmarszczyła brwi.

Wargi Magnusa wygięły się w ledwo widoczny, gorzki uśmiech. „Jeśli naprawdę chcesz odejść, przynajmniej udaj się tam, gdzie będziesz bezpieczna."

Jej oczy zaszkliły się łzami, ale szybko je odgoniła, kurczowo ściskając kopertę. „Kto jest Alfą?" zapytała szeptem.

Uśmiech Magnusa pogłębił się, choć nie sięgnął oczu. „Wkrótce się dowiesz. Niech cię Bóg błogosławi, moje dziecko. Może nie jesteś już żoną mojego syna, ale zawsze będziesz miała mój szacunek."

Zanim zdążyła odpowiedzieć, Magnus odwrócił się i wyszedł, zostawiając ją samą w pokoju.

W chwili gdy drzwi się zamknęły, opanowanie Felicii rozsypało się w proch. Opadła na najbliższe krzesło, przyciskając kopertę do piersi, podczas gdy łzy spływały po jej twarzy.